ไม่คาดเลยว่ากลุ่มรักเชียงคานจะมีการรวมตัว  แสดงออกผ่านสื่อนี้อย่างกว้างขวางด้วยมีมุมมองที่ดี มีความตระหนักในความรักแผ่นดินเกิด  เป็นทุกข์และกังวลกับสภาพการเติบโตที่ค่อนข้างควบคุมหรือพัฒนาได้ยาก

 

ขอบคุณ..เว็บนี้ที่กรุณาให้ผมได้มีพื้นที่แสดงความเห็นบ้าง..จากการที่เคยมาอยู่เมื่อราวปี 2509 ก่อนน้ำท่วมครั้งใหญ่  และคลื่นความร้อนสูงสุด  สภาพเมืองเชียงคานก็เหมือนเมืองที่อยู่ริมน้ำโขงทั่วไป เช่น ท่าบ่อ หนองคาย โพนพิสัย ศรีเชียงใหม่ ฯลฯ  แต่เชียงคานเป็นเมืองที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัว และมี"วิญญาณ" สายเลือดแม่น้ำโขง อย่างเข้มขลังสูงกว่าที่อื่นที่กล่าวมาทั้งหมด   อาจเพราะความที่เป็นเมืองเก่าแก่ คาดไม่ได้ว่ามีอายุสักกี่ร้อยปี  หากพิจารณาดูสภาพพื้นที่  เชื่อได้ว่า ชุมชนเชียงคานเป็นสังคมของคนในชาติพันธุ์เดิมที่อาศัยอยู่ในแดนดินสองฝั่งโขงนี้มาเกือบจะก่อนประวัติศาสตร์ด้วยซ้ำ  (ผมไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ หรือโบราณคดี)  แต่เมื่อมาอยู่อาศัยที่เมืองนี้ จากคนที่ไม่เคยออกจากกรุงเทพฯ มาก่อน ครั้นมาอยู่ตั้งแต่เริ่มเป็นวัยหนุ่ม วัยทำงาน แม้จะพบกับความไม่คุ้นชิน จากรสชาดอาหาร วัฒนธรรม ความสะดวกสบาย สภาพคมนาคม และความเป็นอยู่  ผมกลับมีความสุขรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งในวิญญาณลุ่มน้ำโขงอย่างแท้จริง  ที่มีความรักใคร่นับถือเจ้าของพื้นที่ รู้สึกหวงแหนแผ่นดิน ขนบประเพณีและวัฒนธรรม  รักในสายน้ำโขง  ขอบคุ้งน้ำ  หาดทราย เกาะแก่งต่าง ๆ รวมถึงสภาพความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย โอบอ้อมอารีแก่เพื่อนบ้านและผู้มาเยือน

 

....เกือบสิบปีที่อยู่  ย่อมทำให้วันที่อำลามีความหมายอย่างมาก ..ที่สุด.  .....ครั้งหนึ่งในชีวิต

จากวันนั้น ถึง วันนี้  ไม่มีความสามารถสร้างสรรค์ หรือมีส่วนร่วมใด  ส่งความระลึกถึงผู้ที่เคยมีความรู้สึกที่ดีให้แก่กันคือ สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดแล้ว

 

คิดถึงพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่ และพี่ชาย ที่ล่วงลับไปแล้ว    คิดถึงพี่ๆ น้องๆ ผองเพื่อน ที่ยังมีความสุข กับการขับเคลื่อนภาคสังคมให้รุ่งเรืองมั่นคง  คิดถึงชาวคุ้มทุกคุ้ม   แก่งคุดคู้ที่มีส่วนร่วมบุกเบิก  เส้นทางไปปากชมที่ระหกระเหินแต่สวยงาม   ศาลบนสันโค้งที่นั่นเคยสร้างความอัศจรรย์  เขาแก้ว   วันที่พญานาคเลื้อยที่ภูควายเงิน  ผาแบ่น  ปากตม ไร่ฝ้ายที่ปากเลย  คิดถึงภูเหล็กฟ้าผ่าบ่อยมาก แต่เมื่อฝนตก อึ่งที่นั่นชุกชุมที่สุด   ...ที่ต้องไม่ลืม คือ สารพัดปลาแม่น้ำโขง   ซึ่งอีกสักกี่ชาติก็ไม่อาจลืมรสอร่อย ....พอข้ามไปบ้านตากแดด และเมืองสานะคาม ที่นั่นก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวพักผ่อนกับสินค้าและเกมระดับต่างประเทศอย่างพื้น ๆ    มีกิจกรรมที่น่าสนใจ และได้รับความอารีจากเพื่อนบ้านผู้น่ารัก.....นั่นเป็นความสุขเมื่อ สี่สิบปีผ่าน  วันนี้ไม่อาจย้อนเวลากลับมาได้อีก

 

...ขณะนี้ เป็นห่วงอย่างที่สุด คือ  กระแสท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ธรรมชาติและวัฒนธรรม แบบประชานิยม (ส่วนใหญ่เป็นเพราะประชาจากถิ่นอื่น) ที่เข้าไม่ถึงจิตวิญญาณ ความรัก ความหวงแหนแผ่นดินเชียงคาน  เข้าไม่ถึงจารีต ขนบธรรมเนียม ประเพณีสิบสองเดือนที่มีอัตลักษณ์พิเศษเฉพาะชาวเชียงคาน เท่านั้น   หลายอย่าง...ไม่ควรเอา Model ของ อำเภอปาย มาเปรียบเทียบ หรือ นำมาเป็นต้นแบบ     เพราะเชียงคานมีความแข็งแกร่งด้านชาติพันธุ์วรรณา ศิลปวัฒนธรรมและ สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ เหนือกว่ามาก   หากจำเป็นต้องปรับตัว"บ้าน" ให้เป็นที่พอใจของลูกค้าผู้มาเยือน ก็สามารถทำได้  แต่ควรรักษา "แก่นแท้" และ "อัตลักษณ์" ของเชียงคานไว้ให้แน่นเหนียวมากขึ้น  ควรสำแดงพลังของ"คนเชียงคาน" ให้ผู้มาเยือนได้ตระหนักถึง "จิตวิญญาณ วิถีชีวิต ความสง่างาม มารยาท จรรยาและความถูกต้อง " ที่พึงปฏิบัติต่อ แผ่นดินเชียงคาน    หรือ ถ้าให้กล่าวในทำนองกลับกันว่า  "ชาวเชียงคานต้องการรักษาแผ่นดินและจิตวิญญาณของคนชายโขง ไว้อย่างไร  ...ก็ต้องทำบริบทนั้น ให้เป็นตัวอย่างที่ดี แก่...ผู้มาเยือน นั่นเอง  ..ขอให้กำลังใจชาวเชียงคานทุกคนครับ

Tags: อัตลักษณ์เชียงคาน

Views: 96

Reply to This

Replies to This Discussion

วาระครบรอบ 100 ปีของการตั้งที่ว่าการอำเภอเชียงคาน (ขอเรียกอย่างนี้เถอะนะ) เสียดาย..ผมห่างเหินเชียงคานไประยะหนึ่ง จึงไม่ทราบกำหนดเวลาของงาน และไม่เคยเห็นเว็บนี้ มาก่อน แต่พอเห็นรายชื่อคณะกรรมการ ฯ หลายท่าน จากเว็บ พบว่าเป็นผู้ที่ผมเคารพ นับถือ รักใคร่ และสนิทสนมเป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง ก็ชื่นใจแล้ว.....หากมีโอกาสเมื่อใด จะมาเชียงคานครับ
ห้างร้าน คน ล้วนแต่นำเข้ามาเพื่อตอบสนองความต้องการของนักท่องเที่ยว
จน"อัตลักษณ์"ของสภาพบ้านเมืองดั้งเดิมไม่มี ความผูกพัน ตามวิถีดั้งเดิมก็หายไป
หน้าตาห้างร้านและคนเที่ยว ที่ผมมองเห็นยามนั่งอยู่ริมถนน แล้วเห็น จนต้องนั่งอุทานในใจ
ว่ามันทำไม เหมือนกันจังวะ การตกแต่งร้านที่ต้องเรียกได้ว่า ก๊อปปี้กันอย่างไม่มียางอาย เหนือ ใต้ ออก ตก
เพื่อเอาใจนักท่องเที่ยวที่ก๊อปปี้วิธีเที่ยวกันมาเหมือนกัน เหมาะกันดี
เห็นแล้วสงสารคนเชียงคานจริงๆ ประเพณีและวัฒนธรรมที่กว่าจะสร้างมาได้ต้องใช้เวลามากกว่าร้อยปี
แต่กลับต้องมาถูกทำลายด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์และความเห็นแก่ได้ของคนอย่าเราๆ
ใกล้ตัวเราหรือไกลตัวเราก็มีทั้งนั้น



ปาย หัวหิน อัมพวา เชียงคาน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ถูกต้องที่สุดคับ
ตอนนี้เตรียมปิดคอม พอดีฝนตก หวนคิดถึงฝนตกที่เชียงคาน เคยนั่งหน้าบ้านติดถนนชายโขง มองเลยไปเป็นแม่โขง สายฝนหนา หนัก เห็นสายน้ำเปลี่ยนสีเป็นขุ่นแดงคล้ำ บางทีเห็นท่อนซุงลอยปนมากับกอไผ่ บ้านตากแดด อยู่ในม่านฝน ไม่มีอะไรนอกจากแนวต้นกล้วย และไม้ยืนต้นประปราย มองกลับมาทางถนนชายโขง ลาดเอียงต่ำไปทางวัดท่าคก ก็เห็นแต่พี่ๆน้องๆ ตามหน้าบ้านทั้งสองฝั่งถนน นั่งมองสายฝน เช่นกัน นานๆ ทีก็จะมีรถสามล้อถีบ หรือ มอเตอร์ไชค์รุ่นใหม่ (ปี 2509) ผ่านไปสักคัน สมัยนั้น ใครมีมอไซค์ ก็ไม่เบาแล้วครับ ส่วนใหญ่ก็จักรยาน ราเล่ห์เนี่ยสุดยอดจักรยานเลย นอกนั้นก็ แฮมเบอร์ เฟสสัน อะไรบ้างไปตามเรื่อง จักรยานลาวก็มี แต่เป็น เปอโยต์ ผลิตในฝรั่งเศส ทนทานและน้ำหนักเบา พี่น้องชาวญวนก็ใช้กันหลายบ้าน
...เห็นไหมครับ อดละเมอไม่ได้ ฝนตกนี่พาความหลังย้อนไปนานเหลือเกิน....
ชาวบ้านเชียงคานน่ารักมากเลยค่ะทุกคน
ขอเป็นกำลังใจไห้เหมือนกันนะค่ะ
ใครจะไปใครจะมา
คนจะมากหรือคนจะน้อย
จะทันสมัยจะล้าหลัง

เชียงคานก็คือเชียงคาน
บ้านเกิด บ้านโต บ้านอยู่ บ้านตาย ของผม
อยู่ที่คนเชียงคานบริหารความโลภ...ของตัวเองให้ได้...ทุกอย่างจะไม่เลวร้ายครับผม
เพราะโลกมันหมุนไปของมันเลื่อยๆอยู่แล้ว.....แต่คุณไม่รู้สึกแค่นั้นเอง
เมืองเชียงคานที่อุดมไปด้วยธรรมะวิถี...ผู้คนรุ่นก่อนสร้างไว้ดีเป็นธรรมชาติ....แต่ลูกหลานอยากแสดง..ชอบแสดง (คำนี้ไม่แรงไป)
ไม่เห็นคุณค่า.............จุดแข็งเมืองเชียงคานมีแยะ......จุดอ่อนคืออะไรคนเชียงคานรู้ดี.....
ก็ต้องเตรียมตัวยอมรับการเปลี่ยนแปลงเด้อ.....เอาใจช่วยผู้มีจิตใจกตัญญูต่อบรรพบุรุษ...ต่อบ้านเกิดเมืองนอน....รากเหง้าของตนทุกท่านครับ

อาทิตก่อนผมแวะไปเชียงคาน กะว่าจะเดินถ่ายรูปแต่ดันมีฝนตกมาได้
คาสิโนออนไลน์
gclub
genting club
holiday palace
royal1688

Reply to Discussion

RSS

รวมมิตรของเชียงคาน

ที่พักแนะนำ

instagram update

© 2012   Created by pitakchai.

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service