สายนํ้าโขงและความผูกพันธ์

เมื่อผมอายุประมาณ 9-10 ขวบได้ย้ายไปอยู่บ้านพี่สาวซอย 9 ล่าง เมื่อก่อนคือซอย "นิลประพันธ์" ทุกๆซอยจะมีชื่อประจำ บ้านพี่สาวจะอยู่ใกล้แม่นํ้าโขง เมื่อก่อนคนเชียงคานจะมีความผูกพันธ์กับแม่นํ้าโขงมาก เช่นอาบนํ้า ซักผ้า จับปลา รวมถึงพิธีกรรมและประเพณีต่างๆ...ฯลฯ

ผมตื่นตากับนํ้าโขงเมื่อได้ิอยู่ใกล้โดยฉะเพราะวันเสาร์อาทิตย์ช่วงหน้าแล้งนํ้าลดนํ้าจะใสมาก ผมจะไปอาบนํ้าโขงตั้งแต่ 10 โมงเช้า มีว่ายนํ้าไล่จับกัน เล่นโคลนตม ทำสไลดอร์ริมตะลิ่ง โดดนํ้า นั่งห่วงยางรถยนต์ล่องตามนํ้าโขงจากบ้านเหนือสู่บ้านใต้ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร พอถึงท่านํ้า"วัดท่าคก" ห่วงยางจะวนอยู่ที่นี่ของมันเองจะไม่ไปไหน(แปลกแต่จริง) ทั้งอาบทั้งเล่นจนถึงเวลาประมาณ 5 โมงเย็นก็จะกลับบ้าน

ที่ประทับใจที่สุดก็เมื่อการประปาเชียงคานประกาศเครื่องสูบนํ้าพังจำเป็นต้องซ่อมหลายวัน เท่านั้นแหละตอนเย็นผู้คนก็จะลงไปอาบนํ้าโขงกันหมด คนเยอะมากๆเท่าที่เคยเห็น คนที่ไม่เคยเห็นอาบนํ้าโขงมาก่อนก็มาอาบกัน

มีวันหนึ่งพี่สาวเตือนห้ามไม่ให้ไปอาบนํ้าโขงนานๆ เหตุผลเพราะมีเด็กจมนํ้าตายเพราะเงือกจะกินเมื่องมศพขึ้นมาศพจะเหลืองซูบผิดปกติ เงือกในที่นี้หมายถึงพยานาค

มีอยู่วันวันหนึ่งเวลาพลบคํ่าช่วงนํ้าขึ้นเต็มฝั่งกำลังอาบนํ้าโขงอยู่มีเพื่อนบ้านรุ่นพี่สองคนเรียกให้ผมขึ้นจากนํ้าแล้วชี้ให้ผมดูเงือกกลางนํ้าโขงผมก็เหลียวดูแต่ไม่เห็นอะไรแล้วคนอื่นๆที่อาบนํ้าอยู่แถวนั้นก็พลอยตกใจไปด้วย ทุกคนรีบขึ้นจากนํ้าวิงกลับบ้านกันหมด ผมคิดว่าเรื่องนี้คงจะจริงที่พี่เพื่อนบ้านรุ่นพี่ชี้ให้ดูเงือก เพราะเพราะต่อมาพี่เขาเป็นถึงประทานนักเรียนของโรงเรียนเชียงคาน และพี่ชายคนโตผมเคยเล่าให้ฟังว่าตอนท่านเด็กๆเคยไปดูเงือกออกลูกในบ่อนํ้าในวัด มีหลายคนมองลงไปในบ่อนํ้าจเห็นเงือกและนํ้าเป็นมันๆ และจากนั้นต่อมาบ่อนํ้านี้ก็ปิดตาย

และมีอีกวันหนึ่งกำลังนั่งเรียนหนังสือในห้องเรียนอยู่ดีๆก็มีเสียงและแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินถล่ม เสียงดังมากๆ พอมองไปทางภูหมอนนี่แหละใกล้แก่งคุดคู้ เห็นดินสีแดงถล่มจากยอดเขาเป็นรอยยาวลงไปเกือบครึ่งเขา ต่อมาข่าวออกมาว่า เงือกได้ไถลลงจากยอดเขา จึงทำให้ดินถล่ม เกิดในหน้าแล้งไม่ใช่หน้าฝน
พอถึงครบรอบวันนมัสการรอยพระพุทธบาทภูควายเงินบ้านผาแบ่น เจ้าพ่อ(ร่างทรงผีปู่ย่า)พร้อมด้วยชาวบ้านจำนวนหนึ่ง หนึ่งในนั้นมีพี่ชายผมร่วมไปด้วยด้วย ขึ้นไปสำรวจรอยเงือกกัน พี่ชายผมเล่าให้ฟังว่าเจ้าพ่อว่าเป็นรอยของเงือก

จะกล่าวถึงเจ้าพ่อในที่นี้คือร่างทรงผีปู่ย่านี่แหละ บ้านพี่สาวผมอยู่ใกล้บ้านของเจ้าพ่อ ผมเคยเห็นและเข้าไปดูในบ้านเจ้าพ่อ เจ้าพ่อเป็นผู้หญิงวัยแก่ ผู้ที่จะเป็นเจ้าพ่อได้นั้นต้องเป็นคนดีและมีบุญเท่านั้น ผีปู่ย่าจะเข้าทรงช่วงวันสำคัญทางศาสนา เช่นประเพณีไล่ผี เจ้าพ่อจะถือดาบทั้งเดินทั้งรำดาบไหล่วิญญานร้ายรอบๆหมู่บ้าน และยังมีอีกหลายๆพิธีกรรมและประเพณีต่างๆที่ชาวเชียงคานถือและปฏิบัติอย่างเคร่งคัดตลอดมาหลายชั่วอายุคนและตลอดไป

Views: 35

▶ Reply to This

Replies to This Discussion

Permalink Reply by phitsanuwat on July 13, 2008 at 4:46pm
ยิ่งคิดถึงบ้าน หนาวจับใจ อยากกลับบ้าน
Permalink Reply by Chanatip Intaravicha on July 25, 2008 at 10:34am
ขอบคุณครับ..ที่เล่าเรื่องตำนานให้ฟัง
Permalink Reply by jo on July 26, 2008 at 8:12am
โอ้ยยยยย อยากไปจังเลยเชียงคาน อ่านแค่นี้ยังรู้สึกดี ถ้าไปจริงๆ จะขนาดไหน...ต้องจัดตารางให้ว่างแล้วไปสัมผัสให้ได้ครับ...
Permalink Reply by season on August 30, 2008 at 5:41am
นี่ล่ะ วิถีชีวิตที่ใครหลายๆคน อยากจะมี อยากจะเป็น แต่โดยหน้าที่ การงาน ทำให้เราทำได้แค่ ผ่านไปสัมผัสมัน แม้เพียงสักครั้งก็ยังดี .........

เราเองเคยไปเที่ยวเลย อย่างภูเรือ ภูกระดึง และเคยจะไปเป็นคนเมืองเลย... (ฝันๆ) อิอิ
อืม..แต่ตอนนี้อยากไปเที่ยวเชียงคานจัง สักวันนะ แล้วเจอกัน ............:)
Permalink Reply by wanis on October 25, 2008 at 7:53am
รอโอกาสดีๆปีใหม่สงกรานต์ เจอกันแน่แต่ตอนนี้ได้แต่นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ
Permalink Reply by ถ่านไฟฉายตากบ on November 14, 2008 at 11:53am
เมื่อ ก่อน คนเชียงคาน ผูกพันกับแม่น้ำโขงมาก
ช่วงนหน้าแล้ง (คือหน้าร้อนเมษายน)
เด็กฯ หรือ วัยรุ่น ตอนเย็นจะไปเล่นน้ำโขงกัน
มีท่าวัดใหญ่ กับ ท่าวัดท่าครก เป็นศูนย์ รวมเลยก้อว่าได้
บางคนพ่อแม่ไม่ให้มาเล่นน้ำ
มีทรายขาวให้เล่น มีโคลน ให้เอามา รบกัน สนุกมาก
เหมือน สปป. ลาวตอนนี้ นั่นแหละเชียงคาน ตอนผมป็นเด็ก
ย้อนกลับไปประมาณ 20 ปี
พวกผมใช้ ห่วงยางรถ บางคนใช้แค่แกลอนน้ำมัน ข้ามไปดอนทรายที่ขึ้น ช่วง วัดท่าครก
เพื่อไปเล่นที่ดอนทราย ใครไม่ไปถือว่า เด็กฯ แล้วก้อ แตะ บอลกะคน ลาว ที่หาดทราย
Permalink Reply by ถ่านไฟฉายตากบ on December 22, 2008 at 5:00pm
คิดถึง สมัยตอนเล่นน้ำโขง
ผมต้องไปเล่น แทบทุกวัน
ในช่วงหน้าแล้ง เพราะได้ไปเจอเพื่อน ฯฯ
ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง
และได้เพื่อนใหม่ เพื่อนบ้านใต้ (ประมาณว่าข้ามถิ่น อิ อิ ...)
ก้อจะเล่นน้ำ กัน การเล่น ก้อเหมือน ที่พี่ขาว เล่ามา
มีขี่สไลเด้อ ......ล่องน้ำวัดท่าคก โดยไม่ใช้ห่วง ...เพราะเชี่ยวชาญทางน้ำ (แต่ก้อเกือบจมน้ำ ตาย บ่อยเหมือนกัน)
เล่น แบ่งทีมปาโครนใส่กัน สนุกดี ...
เล่นกลาง สลับ อยู่ที่ทรายขาว
เล่น ตึกหมู
แล้วก้อ ล่องน้ำ จากท่าวัดป่ากลางไปดอนทรายวัดท่าคก กับเพื่อน
แล้วจะมีคนลาว มาเตะบอลด้วย
อันตรายมากแต่ก้อเป็นธรรมดา เราเป็นเด็ก เพื่อนทำอะไร เราก้อต้องทำได้ สนุกดี แต่อัตรายมาก
ยังคิดถึงบรรยากาศ สมัยนั้น เคยเจอช่วงปลาขึ้น เค้าจะไปไหลมองกัน
โดยใช้เลย ขับไปกลางน้ำโขง ตรงแก่งคุดคู้ แล้วปล่อย มองลงไป จนมองหมด
และเพื่อนอีกคน ก้อ สาวมองขึ้นมา ไม่น่าเชื่อ ปล่า เต็มมองไปหมด ต้องใช้มีด ตัดเล็บ ตัดมองให้ขาด
เพื่อ เอาปลา เก็บปลาให้ทัน (มอง คือเครื่องมือหาปลา ชนิดหนึ่ง)
Permalink Reply by baikancha on January 5, 2009 at 3:21pm
ผ้มบ่ แม้น คนเซี่ยงคาน 555 แต ผ้มเป่นเข้ยเซี่ยงคาน บ้านยู่ซ่อย สิ้บแป้ด เหนื้อ ไป่เซี่ยงคานมาหล้ายมื้อแล้ว....ไก่ขน้าด ขั้บรถ บ่ฮอดจั่กเทือ.....แต่ ก็ประทับใจหล้าย พ้อแฟ่นพ้ม หมี่นาอยู่ตร่งภู่ท้อก บรรยากาศดีหล้าย คือรีสอร์ทแท้.....ปีใหม่ก็ได้ไปเซี่ยงคาน นอนคืนนนึงก็ เมื้อกรุ่งเทพคื้อเก่า เซี่ยงคาน หน้าวขน้าด ไป่เบิ่งแม่น้ำโข้งมา หม้อกเยอะบ่เยอะ ม่องบ่เห้นฝั่งลาวเลยอ่ะ....เสี้ยดายบ่มี่กล้องไป่ถ้ายรูป...

5555 เป็นไงคับ เว้าภ่าษ้าเลย คือ บ่อคับ.....พยายามฝึกอยู่คับ....เชียงคานน่าประทับใจคับ...เงียบสงบกลางคืนงี้ หมิดอิ้มซิ้ม อากาศ ก็ดี เหมาะแก่การหลีกหนีความวุ่นวายแล้วไปพักผ่อนมั่กๆ......
Permalink Reply by น้ำฝน+น้ำมนต์ไทเชียงคาน ซอย 19 on February 4, 2009 at 11:31pm
คิดฮอดบ้านแท้คิดฮอดแม่ก้อยหัวขาวด้วย
Permalink Reply by ว่าที่ พ.ต.ดร.ณัฏฐพล ตันมิ่ง on March 19, 2009 at 2:48pm
Permalink Reply by nine on June 15, 2009 at 8:24am
ขอบคุณคะ แค่ได้อ่านเรื่องราวก็สุขใจแบบบอกไม่ถูก
Permalink Reply by Patcharin - ต๋อม- on March 9, 2010 at 9:14pm
พี่ขาว...ต๋อมดูรูปไม่ได้เลยสักรูปค่ะ

อ่านเรื่องนี้ คิดถึงวัยเด็กค่ะ รดน้ำผักที่หน้าโรงเรียนวิจิตรฯ
กิจกรรมต่อจากนั้นทุกคนกระโดดน้ำโขง ฮา... ว่ายน้ำก็ยังไม่แข็ง
ว่าแบบที่ผู้ใหญ่เรียกว่า หมาว่ายน้ำน่ะ ยังเล่นซะสนุก
แกลลอนไม่มีฝาปิด คว่ำแล้วเล่นเลย แหะ แหะ
แกลลอนโดนน้ำซัดออกไปไกล พี่เณรวัดท่าคก
ต้องเฟี้ยงไม้ไปดึงให้ ท่านไม่ได้ลงน้ำเน้อ เด็กผู้หญิงเยอะไปหน่อย

คราหนึ่ง ไปเล่นน้ำโขงไกลถึงท่าวัดใหญ่ สนุกจนลืมเวลา
พี่ชายไปตะโกนเรียก กลับบ้าน เอ ไหงไม่ดุเราหว่า
สงสัยเลยถาม พี่บอกว่า พ่อบอกไม่ให้ดุน่ะ ให้มารับน้องกลับ
วุ้ย เรานั่งนิ่งซ้อนจักรยาน ให้พี่ชายปั่นกลับบ้าน
เออ!! หนอ ทะโมนนั่งเรียบร้อยเป็นเหมือนกันแหะ แหะ

บล๊อกเรื่องนี้ ขอบคุณพี่ขาว ค่ะ ^^

▶ Reply to Discussion

RSS

รวมมิตรของเชียงคาน

ที่พักแนะนำ

instagram update

© 2012   Created by pitakchai.

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service