ช่วงออกพรรษา และช่วงหน้าหนาวทุกปี ใคร ๆก็คิดถึงเชียงคาน ยิ่งเป็นคนในสถาบันเดียวกัน หายใจเข้าออกก็เชียงคาน ภูเรือ ภูกระดึง (ภูมิใจกับเชียงคานอยู่ลึก ๆ) ส่วนที่ไปเที่ยวทางภาคเหนือเป็นเพราะกระแสโฆษณา เป็นวิถีวิธีคิดของชาวต่างเมืองที่ยังคงมองในรูปการท่องเที่ยวเพื่อความหฤหรรษ์และความสะดวกสบายซึ่งมีผู้คน เส้นทาง/ท้องถิ่นหลากหลายประเพณีให้เลือกค้นหา ส่วนเชียงคานยังคงเป็นสถานที่ที่จำกัดเฉพาะผู้คนทั้งในไทยและต่างประเทศที่ต้องการไปชมวิถีชีวิต ขนบประเพณี ธรรมชาติที่หาชมได้ยาก สายน้ำโขงที่ไม่เคยไหลกลับ สายหมอกยามเช้าเมื่อบรรยากาศเหมาะสม ข้ามโขงไปเยี่ยมชมชุมชนเล็กๆของประเทศเพื่อนบ้าน แปลกแต่จริง....ในภาพยนตร์ต่างประเทศไม่น้อยกว่า 2-3 เรื่อง มี Dialog กล่าวถึงเชียงคาน ในนิยามต่างกัน แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้ แม้กระทั่ง True vision "NCIS" บางตอนก็ยังพูดถึงเชียงคานเหมือนกัน แสดงว่าถ้าไม่ประทับใจจริงคงไม่เขียนลงในบทภาพยนตร์ได้ ที่เขียนมาเพียงเพราะต้องการให้เชียงคาน คือ เชียงคาน ไม่ใช่รูปลักษณ์จำลองของเมืองอื่นใดทั้งสิ้นภายใต้ผืนฟ้าอันไพศาลนี้ ขออวยพรให้เชียงคานมีอัตลักษณ์ที่เข้มขลัง และตรึงใจคนทั่วไปอีกนานเนาว์......