Comment

Comment by เต้ย.วางอภัย on April 16, 2011 at 1:55am

ไม่ทันพวกลุงๆหลอก...ขำๆก็ยังจำได้ที่ พ่อสมพร พาไปดูหนังที่โรงหนังในตลาด (ฟรีด้วย)
พ่อมีเส้นกับคนเก็บตั๋ว 555 หลายอย่างลำบากแบบสนุกๆตามที่รุ่นพี่ๆจะพาไป
แต่ลืมไม่ลงตรงงมหาหินที่ วัดท่าคก นานไปหน่อย มีสองรอบ ยายเลิศเลยเชิญคุณแม่มารับไปกรุงเทพฯ
แบบด่วนโคตร ยายกลัวว่าจะไปเป็นลูกหลานพยานาคซะก่อน....แล้วที่เม้นข้างล่างเนี้ย
เริ่มกินของขมกันแล้วละซิ...แต่ยังดีที่ถูกสอนมาให้เคารพผู้ใหญ่ (กำนันไม่เกี่ยว)

Comment by แดง ... เชียงคาน..เลย on August 6, 2010 at 4:08am

ท่าเรือ เก่า จะมีงิ้วมาเล่น อ้อเจ้ยี ตำ มะกออร่อย ร้านโกควร เวลาแกไอนะเสียงเสมหะ แบบคนจีน สมัยเก่า
แต่ ร้านนี้ ทำอาหาร ใช้ได้ ครับ ไม่รู้ ยังอยู่ปร่าว บรรยากาศ ร้านริมโขง สมัยนั้นครับ

Comment by เอ้ครับ on January 27, 2010 at 12:36am

คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆ

Comment by คุ้มวัดใหญ่ on January 2, 2010 at 3:43pm

เบิ่งนํ้าโขง ไหลคดไหลโค้งโขงเอ๋ยเอื่อยมา เมื่อเวลาสายัณห์ แดดอ่อนเรืองไรฟ้าอำไพแพรวพรรณ
เบิ่งสาวงามนั้นคํ่าลง มาลงโขงลอย ได้เห็นนื้อเพลงนี้แล้วขออนุญาตต่อให้จบครับ
"มาชมหมู่สาว สาวเอยลอยล่อง สาวงามเนื้อทองมาล่องลอยตะวันลับตา อ้ายยังได้มาเฝ้าคอยตัวเจ้ามาลอย มัวหลงเล่นน้ำทำไมขึ้นมาเถิดหนาแม่มา อย่าให้คอยท่าเสียเวลาฟังลำ ค้มเหนือเขามีหมอลำอย่ามัวเล่นน้ำมาไว เฮาอยู่คุ้มใต้มาไปคุ้มเหนือฟังลำ แต่งตัวกันแล้วแก้วตารีบลงเฮือนมาแต่หัวค่ำ แต่งตัวงามล้ำไปฟังลำเถิดนะแม่สาวเอย" ท่านใดมีข้อมูลเกี่ยวกับเพลงนี้เพิ่มเติมขอด้วยนะครับ จำได้ถ้าว่ามีงานรื่นเริงของเชียงคานเพลงนี้ฮิตที่สุด

Comment by sunisa on December 17, 2009 at 11:45pm

อาหารหลักหลังเลิกเรียนของเด็กซอยนิลประพันธ์ก็คือส้มตำเจ๊ยี(โรงเรียนจีน)ข้างบ้านโกพวน ทุกคนจะใช้ใบตองห่อส้มตำแล้ววิ่งลงไปกินตรงบันไดลงน้ำโขงข้างร้านโกพวน เก็บใบกระถินข้าง ๆ บันไดเป็นเครื่องเคียง จากนั้นก็จะลงไปเล่นน้ำโขง บางคนที่ชอบทำอาหาร(ขนมจีน)ก็จะเอาดินบริเวณท่าน้ำมาปั้นผสมกับน้ำให้เหลวทำเหมือนนวดแป้งขนมจีน ละแลงให้ได้ที่พร้อมที่จะนำไปบีบเป็นเส้นขนมจีน เด็กผู้ชายบางคนก็นำดินไปปั้นเป็นก้อนกลม(เรียกว่าปั้นเบ้า) แล้วน้ำมาโยน ปาเล่น เมื่อเนื้อตัวเปื้อนก็กระโดดลงเล่นน้ำ น้ำโขงช่วงเดือนเมษายนจะใส เย็น ยิ่งตอนกลางคืนถ้าร้อนมาก ๆ เราก็จะลงไปอาบน้ำ(ไปอาบกับคุณพ่อ)ไม่น่ากลัวแต่ถ้าเป็นช่วงน้ำหลาก น้ำจะเอ่อขึ้นมาเกือบจะถึงบ้านคนที่อยู่ริมโขง ริมตลิ่งจะมีต้นไม้ใหญ่อยู่หลังบ้านเกือบจะทุกหลังเราก็จะพากันปีนขึ้นไปบนต้นไม้แล้วนัดกันนับ หนึ่ง สอง สาม แล้วกระโดดลงน้ำโขงพร้อม ๆ กัน สนุกมากจากนั้นจนถึงวันนี้ไม่มีใครกล้าลงไปอาบน้ำโขงอีกเลย
ซอยนี้เป็นซอยแห่งความทรงจำจริง ๆ เพาะชาวบ้านฝั่งเมืองสานะคามจะมาขึ้นฝั่งไทยที่ซอยนี้ สินค้าทุกอย่างจะถูกลำเลียงขึ้นลงที่ตรงนี้ ลุงวิหรืออีกหลายคนจะใช้ข้างบ้านของคุณยายป้องเป็นจุดที่นั่งคอยลูกค้าที่จะข้้ามฝั่ง สินค้าถ้าไม่ซื้อขายก็เป็นการแลกเปลี่ยนกัน ภาชนะที่ใส่ก็เป็นคุถัง กระบุง ตะกร้า ทั้งหาบ หิ้วกัน ถ้าจะไปซื้ออาหารที่ตลาดทุกคนจะหิ้วตะกร้าไปใส่อาหาร ไม่ใช้ถุงพลาสติก มีอยู่ครั้งหนึ่งที่น้ำท่วมซอยนิลประพันธ์เราต้องนั่งเรือข้ามไปตลาด คนบ้านกลางในซอยต้องขึ้นไปอาศัยบ้านชั้นที่สอง เสียดายไม่ได้เก็บภาพไว้ ยังคิดอยู่เสมอว่าอยากให้เจ้าของบ้านในซอยนี้กลับมาอยู่เหมือนเดิมอาจเป็นลูกหลานคนบ้านกลาง เพราะคนที่อยู่ในซอยนี้ ละแวกนี้ นับจากวัดศรีคุณเมืองถึงซอยวัดป่ากลาง(ซอย๑๒)ในสมัยก่อนเป็นคนที่มีความสำคัญจริง ๆ เป็นฐานความเจริญของเมืองเชียงคาน(คนเชียงคาน+ไทบ้านกลาง+ชาวจีนที่เข้ามาอยู่ที่เมืองเชียงคาน) สำคัญอย่างไร จะเล่าต่อในวันต่อไปค่ะ

Comment by ดวง... on December 17, 2009 at 10:35pm

อ่านที่อาจารย์เล่าซะเพลินเลยครับ
อยากให้พี่ๆ หลายคนที่เคยอยู่ซอย 9 นิลประพันธ์ มาเช่วยกันเล่าเรื่องเก่าๆ ให้ฟังหน่อยครับ
ผมไม่ทันยุคโรงหนังน้าเบียบ จำได้แต่บ้านคุณลุงอยู่ซอย 9
ก็วิ่งเล่นไปมาหัวซอยท้ายซอย ทะลุข้างบ้านโกพวนโดดลงน้ำโขงเลยครับ 55++

พี่ขาว พี่ปุ๊ก พี่ต้อ พี่ตาแบ และใครต่อใครที่เล่นอยู่ในเว็บนี้ แล้วทันยุคนั้น มาเล่าต่อกันเร้ววว...

Comment by sunisa on December 15, 2009 at 6:47pm

ซอย๙ก่อนนี้เดิมชื่อซอยนิลประพันธ์บ้านหัวมุมถนนชายโขงเป็นบ้านคุณตาขาว, คุณตาหุมแพงและคุณยายป้องเป็นร้านขายสินค้าเบ็ดเตล็ด(เจ้าของโรงแรมพูลสวัสดิ์คุณพ่อ-คุณแม่ของครูสุนิสา ยายืน)ด้านหลังต่อจากบ้านคุณตาขาวจะเป็นโรงหนัง
พรเทพและป้าระเบียบคุณแม่ของน้องอุไรพร จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ผู้เขียนเองต้องมานั่งขายอาหารขบเคี้ยว ขนม ก่อนที่คนเชียงคานจะเข้าชมภาพยนตร์ นักเรียนโรงเรียนเชียงคานสมัยก่อนตกเย็นจะไม่มีใครกล้าออกไปเที่ยวกลางคืนเลย(หลังหกโมงเย็น)เพราะโรงเรียนมีระเบียบกติกาข้อตกลงกันและที่ทุกคนกลัวมากคือคุณพ่อโฮม จันทะฟอง อาจารย์ใหญ่โรงเรียนเชียงคานที่เช่าบ้านคุณยายป้อง แดงมา จะคอยสอดส่องดูและความประพฤติของลูกศิษย์ทุกคนรวมทั้งผู้เขียนอยู่ใกล้แค่ยังไม่เคยผิดกติกาเลย ที่สำคัญต้องเป็นแบบอย่างเสียด้วยซ้ำไปเพราะเป็นลูกสาวอาจารย์ใหญ่ หน้าโรงภาพยนตร์ยายลำดวนจะขายกล้วยทอด มีผัดไทยขายด้วยนะคะ ริมถนนจะขายอ้อยควั่น ข้าวปิ้ง(ข้าวเขียบ)บางวันมีดนตรีของคณะจุรารัตน์มาแสดงช่วงเย็นก็จะมีรถโฆษณาไปรอบเมืองเป็นรถยนต์แต่ที่นั่งข้างหลังเป็นไม้ เราเองตอนเด็กชอบนั่งไปด้วยเพราะถือโอกาสได้นั่งชมวิวรอบ ๆ เมืองเชียงคาน สำหรับโรงแรมพูลสวัสดิ์จะเป็ที่พักของนักแสดง นักพากย์หนังที่หิ้วฟิล์มมาฉายทีละหลายม้วนเขาจะพากย์สด ๆ เพราะนอนอยู่ที่บ้านก็ได้ยินชัดเจน
เล่ามาถึงตรงนี้น้องอุไรพรที่ฝรั่งเศสคงนึกถึงภาพเก่า ๆ ตอนเราเป็นเด็กได้ เล่าต่อจากพี่แล้วกัน เปลี่ยนกันเล่าคนละวันแล้วกันนะคะ

Comment by Pok on December 2, 2009 at 1:50pm

อืม ใช่ครับ เมื่อก่อนตรงใกล้สี่แยกจะมีร้านไฟฟ้าเพื่อนผมด้วย ชื่อ ณะ และตรงสี่แยกนั้นจะมีร้านขายของเล่นทางลงชายโขง ขวามือนะครับ ผมชอบเดินมาซื้อของเล่นที่นั่นตอนเที่ยงสมัยเรียนวิจิตร
ที่ศูนย์อพยพ ไร่ของผมก็ตั้งอยู่ข้างๆนะครับ สมัยนั้นจ้างแม้วมาทำงานวันละ 20บาท อยากได้พื้นที่เท่าไหร่ก็จ้างเขาฟันเอา ปัจจุบันที่นั่นเลยเป็นที่อาศัยถาวรเลยครับ

Comment by Piglet Pooh on December 2, 2009 at 1:36pm

ยังมีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกร้านหนึ่งค่ะ ที่ไม่ได้กล่าวถึง (ขอเพิ่มเติม) ร้านของลุงขาว (ตอนนี้ย้ายไปอยู่ซอย 9 บน และเลิกกิจการไปแล้วค่ะ) เมื่อก่อนที่ยังไม่ปิดชายแดนท่านเล่าให้ฟังว่าได้ขายของดีมาก ๆ เลยค่ะ กาลเวลาทำให้อะไร ๆ เปลี่ยนไป เร็วมาก ---และยังมีศูนย์อพยพที่ปากชมด้วยนะคะ ที่คนเชียงคานไปค้าขายที่นั่นจนมีเงินมีทอง แต่พอศูนย์ฯ ปิด ก็เอาแทบแย่เหมือนกันนะคะ---

Comment by thanawat kaewpilarom on November 21, 2009 at 3:40pm

อยากเห็นภาพความคึกคักสมัยนั้นจังเลยครับ เด็กรุ่นหลังๆจะได้ย้อนอดีต

• ‹ Previous
• 1
• 2
• Next ›
• Page