Comment

Comment by kittipong on March 7, 2010 at 9:31pm

การอนุรักษ์กับการพัฒนาไปด้วยกันได้ครับผมรับรอง ถ้าเราจะเสียเวลาซักนิดมานั่งคุยกัน ถ้าเราอยากได้บ้านใหม่แทนของเก่าที่กำลังพังก็ได้นะ แต่ถ้าอยากรักษาบรรยากาศเดิมๆก็ทำได้เหมือนกัน ลองมาเจอกันครึ่งทาง ปรับแบบบ้านให้สอดคลองกลมกลืนกับที่บ้านรอบๆในราคาเท่าเดิมทำได้ครับ แบบบ้านข้างนอกท้องถิ่นแต่ข้างในโคตรเดิ้นก็ทำได้นี่น่า มันอยู่ที่การออกแบบ ลองมานั่งคุยกันดีไม่ใส่อารมณ์เข้าหากันแล้วเราจะเจอทางออกดีที่เราอยู่ร่วมกันได้ และผมก็ยืนยันอีกทีว่ามันเป็นไปได้ เพราะหลายๆที่มันก็เริ่มจากการด่าพ่อล่อแม่กัน แล้วสุดท้ายมันก็จบแบบดีๆ เพราะเขาเข้าใจแล้วว่าไม่ได้ทำเพื่อคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งแต่ทำเพื่อลูกหลานของเขาเองครับ

Comment by ซั่วด๊องแด๊ง on December 24, 2009 at 3:35pm

ครับยังไม่ได้สร้างอะไรหรอกครับ ผมอยู่บ้านที่เชียงคานผียังไล่ออกจากบ้าน ผีจริง ๆ นะ
บ้านแม่ก็อยู่ปากชม บ้านปู่ก็เชียงคาน บ้านกิ๊ก ก็หลายที่

เขียนเพราะเห็นว่ามีหลายคน ๆ อยากจะอนุรักษ์ แต่ว่ายังไรทิศทาง บางทีแสดงออกแค่ความคิดเห็นที่ต่างไป ก็จะขัดแย้งไปหมด อยากรู้ว่า ถ้าคิดต่างแล้วจะโดนอะไรบ้าง

Comment by blackbird on December 21, 2009 at 9:18pm

......................

Comment by Surachet Photmak on December 1, 2009 at 12:46am

อืม...

Comment by ซั่วด๊องแด๊ง on November 28, 2009 at 6:48pm

หินที่โยนถามทาง เริ่มจะมีเสียงสะท้อน

เสียงที่ดังแล้วแต่ว่าจะกระทบกับอะไร?

Comment by r-rom-d on November 28, 2009 at 6:04pm

ลองมองเข้าไปที่หัวใจของคุณแม่ดูสิครับ...ผมเองก็อยากให้คุณแม่ของคุณสามารถอยู่ร่วมกับสังคมชายโขงในเชียงคานได้ดีที่สุด แล้วถ้าลูกคนหน่ึงอยากให้แม่ได้อิ่มสุขในสังคมของท่าน...ลูกคนนั้นควรทำ อย่างไรหรือครับ? ออกมาขวางกระแสอนุรักษ์ที่กำลังเชี่ยวกรากกระนั้นหรือ หรือจะทอดเวลาออกไปสักระยะเพื่อดูทิศทางก่อน...ส่วนผมเองก็ตอบไม่ได้ ยอมรับว่ามันยากนะ

Comment by Ple ( - -') on November 28, 2009 at 9:17am

อืม...เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อนและเป็นเรื่องของเจตนาของเจ้าของบ้าน ถ้าจะให้ไปถามคุณแม่ก็คงขึ้นอยู่กับลูกอยู่แล้วครับ อันนี้ก็น่าเห็นใจครับแต่ถ้ามันปรับและทำให้เข้ากับพื้นที่ได้โดยไม่กระทบกับสิ่งแวดล้อมละแวกนั้นมากนักก็น่าจะพอคุยกันได้นะครับ แต่ลดอารมณ์ลงมากันหน่อยครับเพราะอารมณ์จะทำให้มองไม่เห็นปัญหาครับสุดท้ายก็ตามใจตัวเองกันไปอีก เรื่องการกระทบนั้นก็น่าคิดครับเพราะจากสถานะการณ์ปัจจุบันเมืองเราเฟป็นที่จับตามองของนักท่องเที่ยวและนักลงทุน และสิ่งสำคัญถนนเส้นริมโขงนั้นเป็นจุดประสงค์หลักของการท่องเที่ยวที่สื่อต่าง ๆ ประโคมโถมใส่ให้เป็นซึ่งคนบ้านเรา ๆ แต่เดิมทีก็ดำเนินชีวิตตามปกติอยู่แล้ว แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้แล้วถือว่าถนนเส้นนี้เป็นสิ่งที่สำคัญของหน้าตาของบ้านเราไปแล้ว ดังนั้นถ้ามีอะไรที่แปลกแตกต่างก็คงต้องคุยกันให้มันถูกต้องและต้องยินยอมกันทั้งสองฝ่ายโดยที่ไม่ต้องมานั่งทะเลาะเบาะแว้งกันเองครับ หนทางของเรื่องนี้อยู่ที่ความต้องการและความพอใจของท่านเองในการตัดสิน แต่ถ้ามันมีอะไรกระทบก็นั่งคุยกันนะครับ อารมณ์และความน้อยใจมันไม่ได้ช่วยให้เรื่องนี้จบครับ สุดท้ายหวังว่าคงจะลงเอยกันด้วยดีทั้งสองฝ่ายนะครับ

Comment by Jatemerin on November 28, 2009 at 7:14am

ถามแม่บ้างมั้ยครับ ว่าแม่อยากได้บ้านแบบไหน เจตนา คุณดีอยู่แล้วที่จะสร้างให้คุณแม่ แต่ผมว่าถามท่านซักหน่อยดีมั้ยครับ บ้านไม้เนื่ยะ เวลาอากาศเย็น มันอบอุ่นครับ พื้นปูนเนี่ยะ พื้นมันเย็นตลอดเวลา เวลาเดินหรือนั่งนานๆ ไม่ดีกับผู้สูงอายุนะครับ อุอุ ... ผมก้อไม่ใช่คนเชียงคานเหมือนกัน แต่ผมก้อเป็นห่วงนะครับ แน่นอน เรื่องประเด็นการเปลี่ยนแปลงเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ต้องอนุรักษ์ คงเป็นปัญหา ยังหาจุดลงตัวกันได้ไม่ง่ายนัก แต่เวลาผมอยู่ในกรุงเทพ แล้วเห็นบ้านโบราณตั้งอยู่ท่ามกลางตึกสูงใหญ่ ผมรู้สึกดีนะครับ ในทางกลับกัน หากมีบ้านปูนสีสันสดใส ตั้งอยู่ท่ามกลางบ้านไม้ คุณคิดว่า คนรอบข้างจะรู้สึกอย่างไร แต่ก้อไม่แน่ เพราะคุณอาจจะไม่สนใจ ความรู้สึกของคนรอบข้างก้อได้เนอะ

Comment by ชายโขง on November 27, 2009 at 10:42pm

คำตอบต่อไปนี้ ไม่ได้ตอบคนถามหรือตอบใคร แต่ขอตอบโจทย์ที่ตั้งขึ้นมา..

1. “ผมจะสร้างบ้านใหม่ให้แม่ แทนบ้านหลังเก่าที่เป็นไม้ผิดตรงไหน?”
ตอบ = ไม่ผิดหรอกครับ สร้างบ้านใหม่ให้แม่ นับได้ว่าเป็นลูกที่มีกตัญญูกตเวทิตาต่อมารดาผู้ให้กำเนิด

2. “ถ้าให้สร้างบ้านไม้ตอนนี้ ราคาพอ ๆ กับสร้างตึก ไม้มันแพงและหายาก จะให้อนุรักษ์บ้านไม้ ออกเงินให้ไหมหล่ะ”
ตอบ = โจทย์ข้อนี้ขัดแย้งในตัวเอง เพราะบอกว่า..บ้านไม้ตอนนี้ ราคาพอ ๆ กับสร้างตึก.. บ้านไม้ 1 ล้าน กับตึก 1 ล้าน ก็คือราคาพอๆกัน แต่มาบอกว่า..ไม้มันแพงและหายาก .. จะแพงจะหายาก ไม่ใช่ประเด็น เพราะอย่างไรก็สร้างราคา 1 ล้าน จึงไม่จำเป็นต้องออกเงินให้..

3. “คุณมีกิจการที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยว พวกคุณต่างหากที่เดือนร้อนอยากให้เชียงคานเป็นเหมือนเดิม เป็นบ้านไม้ อยากจะอนุรักษ์ คุณมีส่วนได้ส่วนเสียกับการเปลี่ยนแปลง พวกคุณอยากอนุรักษ์ ก็เพราะบ้านคุณ ทำเลคุณ ร้านคุณ มันได้เปรียบกว่าคนอื่นเขา”
ตอบ = ไม่ได้มีกิจการอะไร เป็นแค่เพียงมนุษย์เงินเดือนต๊อกต๋อย ทำเลบ้านก็งั้นๆ

4. “ปากบอกอนุรักษ์ แท้จริงก็แค่กันไม่ให้คนอื่นเขา เข้ามาทำมาหากินในถิ่นของตัวเอง”
ตอบ = ไม่ใช่แค่ปากเท่านั้น ที่บอกอนุรักษ์ ใจมันก็บอกด้วย แล้วก็ไม่เคยกันไม่ให้ใครเข้ามาทำมาหากิน เพราะเห็นเข้ามาอยู่กันเต็มเชียงคานแล้ว

5. ความต่างที่เป็นจริง กับกระแสการอนุรักษ์
ตอบ = มันเป็นความจริงที่แตกต่าง ระหว่างกระแสการลงทุน(ทางธุรกิจ)กระแสการพัฒนา(ที่ไร้ทิศทาง) กับกระแสการอนุรักษ์

6. ถ้าเราไม่ยอมรับความจริง เราอาจจะแก้ปัญหาผิดจุด จากกระแสที่มีเสียงอยากอนุรักษ์ จะเคลื่อนเป็นประเด็นความขัดผลประโยชน์ จะเป็นที่มาของความเสื่อม เป็นจุดจบของเชียงคาน
ตอบ = โจทย์ข้อนี้เข้าใจยาก..ไม่ขอตอบ (ยินดีไม่เอาคะแนน)

7. ทางออกอยู่ตรงไหน วะ ??? เศร้า !!!
ตอบ = ทางออกอยู่ที่สามัญสำนึก ความรับผิดชอบต่อสังคม สำเหนียกต่อแผ่นดินบ้านเกิดเมืองนอน
และ.. มันขึ้นอยู่กับว่า "เรา จะหาทางออกมั้ย"...

Comment by พ.ต.ดร.ณัฏฐพล ตันมิ่ง on November 27, 2009 at 6:18pm

“ ประวัติศาสตร์ ” คือ สิ่งที่บ่งบอกให้คนรุ่นหลัง ได้รู้ถึงวัฒนธรรม วิถีชีวิตของบรรพชนในอดีต และมีวัฒนาการมาสู่คนรุ่นปัจจุบัน อาจพูดได้ว่า “ การเข้าใจอดีตนั้นคือ ประวัติศาสตร์ ” ซึ่งถือเป็นมรดกตกทอดและก่อให้เกิดความภาคภูมิใจในแผ่นดินเกิดที่เคยเป็นดินแดน ที่มีร่องรอยความเจริญตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
เนื่องในโอกาสครบ 100 ปี อำเภอเชียงคาน ซึ่งเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ และมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น ซึ่งถือได้ว่าเป็นมรดกควรค่าแก่การอนุรักษ์ไว้ให้คงอยู่สืบไป

( นายกมล คงปิ่น )
นายกเทศมนตรีตำบลเชียงคาน

• ‹ Previous
• 1
• 2
• Next ›
• Page