เชียงคาน….
เชียงคาน มีอะไร?
มาทำอะไรที่ เชียงคาน?
เชียงคาน ที่นี่มีอะไร?

เชียงคานชุมชนเมืองเล็กเล็กริมแม่น้ำโขง
อดีตเมืองท่าที่การค้าขายรุ่งเรืองคึกคัก
สมัยสามสิบกว่าปีก่อน สายน้ำสายนี้มิได้เอื่อยนิ่ง
เรือสองฝากฝั่งสัญจรไปมาไม่ขาดสาย

แม่โขงใสกิ้ง มองเห็นหินแม่น้ำโขงวาววับ
เศรษฐกิจครึกครื้น ผู้คนคึกคัก คนไทยคนลาวพี่น้องกัน
หากชั่งสังเกตุหน่อย จะเห็นป้ายชื่อร้านตามฝาบ้าน
หน้าบ้านคือด้านที่เราหันหน้าเข้าหากันสองฝั่งแม่น้ำ

ถนนชายโขงที่เราท่านกำลังหวั่นกลัวกันว่าจะกลับกลาย
เป็นถนนสายฮิปด้วยฝืมือฮิปปี้ชนคนรุ่นใหม่นายทุนหัวใหม่
นั่นน่ะ หลังบ้านชัดชัด คุณลุงคุณป้าคุณตาคุณยายเค้าบอกมา
เวลาหมุนเปลี่ยน กาลเวลาขัดเกลา ผู้คนหมุนเวียน วันแล้ววันเล่า

เชียงคานก็ยังคงเป็นเชียงคาน ที่ต้องเติบโตไปตามวันเวลา
ผู้คน ที่อยู่อาศัย เทคโนโลยี กระแส ฯลฯ ฝืมือมนุษย์ที่น่ากลัว
แบบอย่างนายทุนเงินหนาจะเอาเงินมาตีหน้ากอบโกยกับกระแสฯ
วิถีผู้คนจะเหือดหาย วัฒนธรรมจะถูกรุกราน ชาวบ้านจะถูกรบกวน

คุณหวังอะไรกับการที่อยากมาเชียงคาน? คุณจะมาที่นี่เพราะอะไร?
นั่นล่ะคือสิ่งที่คุณต้องถามตัวตนของคุณคุณกันเอาเอง ว่ามาทำไม?
หากคุณคิดว่าจะมาเที่ยวเชียงคานด้วยความคึกคัก อย่ามาเลย
เพราะที่นี่ไม่มีอะไรให้คุณเสาะหาตื่นตาเร้าใจ มีแต่มาเงียบไปเงียบ

ผู้คนใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย พึ่งพาอาศัยกันตามกำลัง
บ้างก็ทำการค้า บ้างก็ทำเกษตร บ้างก็รับจ้าง ฯลฯ
ตื่นเช้าใส่บาตรข้าวเหนียวนึ่งร้อนร้อน ส่วนอาหารชาวบ้าน
จะเอาไปให้ที่วัด เหมือนสมัยก่อนที่แจกปิ่นโตบ้านละท้อง

ชาวบ้านยังคงไปวัดกันทุกทุกวันพระ เดินผ่านทักทาย
ชักชวนกินข้าวกันได้ทุกบ้าน รู้จักมักจี่กันไปหมด
ใครจะไปไหน ทำอะไร กินอะไร ลูกใครหลานใคร รู้หมด
ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน น้ำใจดีดีแบบนี้แหล่ะที่คุณจะหาได้จากที่นี่

เสน่ห์ของที่นี่ก็คือความไม่อะไร สายน้ำเรื่อยเอื่อย
ภูเขาท้องฟ้า บ้านไม้เก่าเก่า ดอกไม้ดอกหญ้าตามฤดู
อากาศเบาเบา สายหมอกจางจาง ฟ้าใสดาวสวย
พระจันทร์ใสกิ้ง อาทิตย์ตกเหงาเหงา และความเงียบ

เรามานั่งนั่งนอนนอนเสพความนิ่งเงียบ ของวิถีคนที่นี่
ทอดสายตามละเลียดแม่น้ำภูเขาท้องฟ้าดอกไม้ใบหญ้า
อ่านหนังสือ เขียนโปสการ์ด ฟังเพลง และล่องลอย
มีร้านกาแฟ โปสการ์ด ของฝาก อาหาร งานฝืมือ ฯลฯ

มีตึกรามบ้านช่องเก่าเก่าให้มือปลาเก๋ามาเก็บภาพ
มีไอเดียประหลาดหลากหลายใหม่ใหม่เกิดขึ้น
ให้บรรดาคนกรุงหย่อนใจ ยามมาพักแรมพักแรง
ได้แต่หวังใจว่าสิ่งคิดสรรสารพันจะสรรสร้างมากกว่าทำลาย

เช้าเช้าเย็นเย็น ชาวบ้านจะมาวิ่งออกกำลังเลียบแม่โขง
เด็กน้อยจะถีบจักรยานไปมาทั้งเที่ยวเล่นทั้งไปโรงเรียน
ชายหนุ่มจะออกเรือหาปลาแม่น้ำ มีให้เห็นทั้งเช้าเย็น
ชาวบ้านจะออกมาตั้งตารอใส่บาตรข้าวเหนียวเป็นทิวแถว

เย็นย่ำก็ตั้งวงพูดคุยกันตามประสา หน้าบ้านหลังบ้าน
ตามชอบใจ ใครเดินผ่านเป็นชวนกินข้าวซะแทบทุกราย
คนที่นี่ใจดี ยิ้มง่ายคุยง่าย ยิ้มทักทายพูดคุยได้ตลอด
ไม่มาทำหน้าบึ้งใส่ ยิ้มให้แล้วไม่ยิ้มตอบ ไอ้นี่บ้า..ไม่มี

เชียงคาน เค้ามีตำนานขับขานเกี่ยวกับ พญานาค ด้วยนะ
สิบห้าค่ำเดือนสิบเอ็ด ที่นี่ก็มีลูกไฟขึ้นมาทักทายทุกปี
กระทงสาย โคมลอย ทะเลหมอก แก่งคุดคู้ หาดทราย
เค้าก็มี ที่นี่แหล่ะ ..เชียงคาน.. ที่ไม่อยากได้ยินคำตัดพ้อ

ก็มันไม่มีอะไร มีแต่สายน้ำ สายหมอก ภูเขา บ้านเก่า
วิถีชีวิตที่เรียบง่ายของผู้คนแถวนี้ ก็เท่านั้น เท่านั้นเอง
ความสวยงามของที่นี่เกี่ยวพันกับธรรมชาติ และวิถีคน
ใจดีดีผู้คนน่ารัก อย่าทำร้ายน้ำใจดีดีด้วยคำว่า "ไม่เห็นมีอะไรเลย"

เชียงคาน คือความมีอะไรในความไม่มีอะไร เรื่อยเอื่อยเฉยนิ่งเช่นสายน้ำ
หากแต่ลึกลึกกลับมีกระแสของความเชีี่ยวกรากบางอย่างหมุนวนเล่น
พอให้สายน้ำไม่เงียบเหงาจนเกินไป กวนใจกันให้พอได้คึกคักครื้นเครง
ไม่ใช่ไม่ถูกที่เพลงเค้าว่า..เอาความขมขื่นไปทิ้งแม่โขง..ฮ่ะๆ บ่นไรนิเรา - -"

:lovelove: