เรื่องราวที่ผมเล่าต่อไปนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้สติและปัญญาในการอ่าน
ย้อนกลับไปเมื่อตอนสักปี 2530 หรือ 2531 ผมเป็นเด็กที่ชอบว้ายน้ำโขง หาปลา ไลเบ็ด(ตกปลา) ไลมอง(หาปลาโดยใช้ตาขาย จับปลาริมแม่น้ำโขง) ด้วยผมบ้านผมอยู่คุ้มวัดใหญ่ ก็จะมีกิจกรรมในวัยเด็กที่แสนจะว่างในช่วงระยะเวลาเปิดเทอมใหญ่ ตอนนั้นหัวใจยังไม่ว้าวุ่น
สถานที่น่าเล่นน้ำที่สุดของไทเชียงคาน คือ ตรงซอย 5 จะมีโขดหิน กั้นกลางสุด ตรงนี้เองที่เกิดเรื่องราวขึ้น
วันหนึ่งช่วงที่ผม ไปเตะบอลกับเพื่อนและกลับบ้านสัก หกโมงเย็นกว่า ๆ ย่าผมตามหาผม นึกว่าผมไปเล่นน้ำ ย่าผมบอกว่า ห้ามไปเล่นน้ำอีก เพราะเณรที่วัดใหญ่จมน้ำตาย ตอนนี้นักประดาน้ำงมอยู่
เรื่องราวเป็นไปมาไงไม่แน่ชัด แต่ที่แน่ ๆ สามวันพบศพลอยขึ้นมาที่ หน้าวัดท่าคก คับคล้ายคับคลาว่า เณรที่ตายเป็นเณรที่มาจากวังสะพุง รับกัญเทศน์ อะไรสักอย่างที่วัดใหญ่และทางวัดก็ส่งศพกลับบ้านหรือไงไม่ทราบ
ก่อนถึงวันเทศ สักหนึ่งวัน ผู้ใหญ่ทางวัดจะต้องเอากุ้งหอยปู่ปลา มาใส่ข้อง(ที่ใส่ปลา)ไว้ระหว่างพระเทศจะได้ครบอะไรสักอย่าง ตอนเป็นเด็กไม่ได้ถาม เข้าใจว่าจะต้องมี ปลามีหอย มีปูจะได้ครบกัญเทศน์ ว่าอย่างนั้น เทศน์โปรดสัตว์
คนแก่ในวัดก็เลย พากันไปจับปลาในสระวัดใหญ่ เมื่อก่อนจะมีสระปลาอยู่ สองสระ สระแรกอยู่ตรงที่ตั้งศาลากลางเปรียญใหม่ในปัจจุบัน สระที่สองอยู่ที่ กุฏิไม้เก่า ข้างกุฏิคอนกรีตใหม่ในปัจจุบัน
ปลาที่จับกันคือ จับในสระที่สอง ระหว่างที่เหวี่ยงแห ออกไปนั้นฝนตกปรอย ๆ จับปลาได้ปลาประหลาด 1 ตัวแล้วก็ปล่อยไป ไปเหวี่ยงแหอีกมุม ก็ได้ปลาประหลาดตัวเดิม เหวี่ยงไปได้หลายรอบ ก็ยังได้ปลาตัวเดิม ฝนก็ตกลงมามาก เลยตัดสินใจเอาปลาตัวนี้หล่ะ ผลคือพอได้ปลาตัวนี้ นำใส่ข้องแช่น้ำเตรียมเข้าพิธี ฝนหยุดตกทันที
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ลงความเห็นว่า น่าจะเป็นวิญญาณเณรมาสิงอยู่ในปลาประหลาดตัวนี้ เพื่อที่จะฟังเทศน์สุดท้าย
พอเสร็จงานจากการเทศ ปลาประหลาดตัวนี้ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ย้อนกลับมาตรงที่ ตอนเณรรูปนี้จบน้ำ ระหว่างที่ไหว้น้ำอยู่กลางแม่น้ำโขง เขาเล่ากันว่าเณรกำลังลอยไปสู่โขดหินหนึ่ง แต่พอพีมีงู ไว้ตัดหน้าเณรก็เลย ว่ายกลับและจมน้ำในที่สุด และโพล่ที่วัดท่าคก
ซึ่งตามความเชื่อที่ฟังมา คือ จะมีรูพญานาค ที่แก่งตรงนั้น และอีกรูคือตรงวัดท่าคก
You need to be a member of Thai Chiangkhan to add comments!
Join Thai Chiangkhan