ด้วยความที่ชอบท่องเที่ยวเป็นนิสัยพวกเราจึงมีกลุ่มเล็กๆในที่ทำงานเกิดขึ้น จากกลุ่มเล็กๆก็ค่อยๆเป็นกลุ่มที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เราจึงมีแนวคิดร่วมกันว่านอกจากไปเที่ยวแล้วเราน่าจะมีกิจกรรมดีๆให้สมาชิกในกลุ่มได้ทำร่วมกันและเกิดประโยชน์ต่อชุมชนที่เราไปเยือนด้วย ..เชียงคาน...เป็นชื่อที่ถูกนำเสนอด้วย..สมาชิกบางคนมีคำถามว่าไปดูอะไรที่เชียงคานเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเชียงคานเป็นเหมือนคนใกล้ตัวที่พวกเขามองผ่านไป.. เราจึงส่งสมาชิกกลุ่มไปสำรวจเส้นทางและที่พัก..เมื่อช่วงเดือนธันวา 2552 อากาศกำลังดี.. เมืองเล็กๆริมโขงที่มีวิถีชีวิตเรียบง่ายที่เราเคยไปเยือนเมื่อสมัยไปกราบหลวงปู่ชอบตอนที่ท่านยังดำรงธาตุขันธ์กำลังเปลี่ยนไปแต่ก็ยังแฝงไปด้วยเสน่ห์แห่งมิตรภาพอยู่... เชียงคานจึงเป็นสถานที่ที่ถูกเลือกทำกิจกรรม....สายใยรักเพื่อน้อง.. วันที่ 6 ก.พ. 2553...37 ชีวิตก็มุ่งสู่เชียงคาน โดยเข้าพักที่บ้านครูแดง..ซึ่งก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี..พักหายเหนื่อยแล้วกิจกรรมแรกที่เราทำคือขี่จักรยานไหว้พระชมเมืองโดยมีน้องๆนักเรียนโรงเรียนเชียงคานเป็นผู้นำเที่ยว..พอแดดร่มลมตกหลังทานอาหารเย็นเสร็จเราก็ไปเดินย่อยอาหารชมราตรีเมืองเชียงคาน ก่อนเข้าที่พักเก็บแรงไว้ทำกิจกรรมวันรุ่งขึ้น..

เช้าวันที่ 7 กิจกรรมแรกของวันคือชวนลูกทำบุญ ด้วยการใส่บาตรข้าวเหนียว ก่อนไปกินข้าวปุ่นน้ำแจ่วและข้าวเปียกเส้นอาหารขึ้นชื่อเมืองเชียงคาน.. จากนั้นจึงมุ่งหน้าสู่โรงเรียนมูลมังหลวงปู่ชอบซึ่งในวันนั้นมีโรงเรียนบ้านน้อยของครูแดงที่มีนักเรียนเพียง 20 คน มาร่วมกิจกรรมกับเราด้วย ... พวกเราได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี...เงินแม้จะจำนวนไม่มากนักที่พวกเรารวบรวมสมทบทุนสร้างอาคารเรียน..เสื้อผ้า.. ของเล่น..สมุดหนังสือทุกเล่มที่เรารวบรวมไป...พวกเราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสิ่งเหล่านั้นจะเอื้อประโยชน์ให้น้องๆบ้างไม่มากก็น้อย........ สุดท้ายขอขอบคุณ.. คุณครูแดงที่เอื้อเฟื้อสถานที่และบริการที่พวกเราประทับใจด้วยราคามิตรภาพ... ร้านพฤกษาที่ให้พวกเราเช่าจักรยานชมเมือง... ข้าวปุ่นน้ำแจ่วยายนางซอย15.. คุณครูและน้องๆโรงเรียมมูลมังหลวงปู่ชอบและโรงเรียนบ้านน้อย..... และที่สำคัญขอบคุณชาวเชียงคานทุกท่านที่หยิบยื่นไมตรีและมิตรภาพอันอบอุ่นให้แก่พวกเรา.... รักษาภาพเหล่านี้ไว้ให้ดีนะคะเพื่อที่ว่าคนอื่นที่ไปเยือนเชียงคานจะได้ประทับใจไม่รู้ลืมเหมือนพวกเรา.... รักเชียงคานค่ะ...