เชียงคานเป็นเมีองติดชายแดนลาว สุดแดนสยาม ที่สงบเงียบ(แต่ไม่เหงา) เมี่อก่อนเชียงคานไม่เงียบสงบเหมือนเดี๋ยวนี้ เต็มไปด้วยผู้คนโดยฉะเพราะวันพระผู้คนหลั่งไหลมาจากทั่วทุกๆหมู่บ้านและตำบลหรือแม้แต่จากฝั่งลาว ซึ่งถือเอาวันพระเป็นวันหยุด ด้วยอาชีพหลักทำการเกษตหรือส่วนใหญ่คือเกษตกร ทุกๆวันพระจะไม่มีใครทำงานเพราะว่าวันพระคล้ายๆกับวันปล่อยผี หากใครไปทำงานวันนี้อาจจะไปทำอะไรที่ผิดผีก็ได้ ผู้คนก็จะจับจ่ายซื้อของ ร้านค้าจะขายของดีมากๆ เกือบทุกๆวันผมก็จะไปส่งของตามหมู่บ้านต่างๆ ได้พบปะผู้คนหลากหลายเผ่าพันธุ์ ขนบธรรมเนียม ประเพณีที่คล้ายๆแต่ไม่เหมือน มีหลายหมู่บ้านอยู่ใกล้หรือติดกันแต่สำเนียงพูดไม่เหมีอนกันครับ คงเป็นเพราะว่าในอดีตทั้งหมู่บ้านอพยบมาจากฝั่งลาวครับ ตัวอย่างไทดำ ไทลื้อ ไทพวน ก็ว่าไป...

หลังจาก สปป. ลาว เปลี่ยนแปลงการปกครองชายแดนไทยลาวก็ปิดเป็นเวลาหลายสิบปีและต่อๆมาคนเชียงคานก็ย้ายไปเรียนหรือไปทำงานในบางกอกหรือต่างจังหวัด เหลือแต่คนแก่กับเด็กจึงทำให้เชียงคานเงียบเชียบนับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
หลายครั้งที่ผมได้กลับไปเชียงคานช่วงหน้าเทศกาลก็ครึกคลื้น แต่พอเส็จงานเวลาทุ่มกว่าๆนี่เงียบสงัดครับ ได้ยินแต่เสียงของสายนํ้าโขงที่ไม่หยุดไหลครับ

ด้วยความเงียบสงบก็มีเริ่มมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเริ่มทะยอยมาเที่ยวมากขึ้น นะวันนี้ชาวไทยก็เริ่มมาเที่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ ผมคิดว่าเชียงคานถึงเวลาที่จะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง